3.Gepest op school
Jeugd jarenPosted by Wil Voncken Fri, April 04, 2008 17:00:36lees eerst ons 1gezin en de buurt en 2.schooltijd
Bladzijde 3 Gepest op school.
Hoe begin je aan een hoofdstuk dat later blijkt een grote invloed te hebben op je verder leven,al lijkt het voor de buitenstaander een moeilijk te begrijpen onderwerp voor mensen die het mee hebben gemaakt is het alles behalve een terug kijk op een leuke tijd
Zoals eerder beschreven gaat het de eerste jaren op de basis school zoals bij vele kinderen zoeken naar vriendjes en erbij horen en je aanpassen en dat lukte langzamerhand ook bij mij tot die ene morgen die alles deed veranderen.
Het was een Januari morgen en het was hartje winter en op de speelplaats lag er sneeuw en zelfs ijs dat natuurlijk zoals bij elk kind dolle pret was.We gingen na de bel naar binnen in het vierde leerjaar bij meester Bertram de leukste meester van de school en begonnen aan ons eerste les uur,toen het speeltijd was had de meester een idee we maken een glijbaan op de bevroren speelplaats,jaaaaaaa leukkkkk riep de hele klas in koor en werd de meester meteen de dirigent van dat koortje want we waren niet meer te houden
Op het grote speelplein was het al een drukte van ja welste en de meester hielp ons om een glijbaan van ijs te maken die tegen de eind muur van de achterburen tot een einde kwam.Omstebeurt gleden we erover heen en de ijsbaan werd natuurlijk steeds gladder tot op een moment dat ik weer een aanloop nam en net een meter voor de muur bleef steken in het ijs dat schijnbaar een stukje minder glad was en vanaf toen weet ik niks meer,alleen dat ik wakker werd en heel veel kinderen en de meester en de juf over me gebogen stonden en toen ik naast me keek zag ik het ijs vol bloed liggen en toen voelde ik ook de pijn en die zat in mijn mond,maar ik wist nog niet wat ik mankeerde,later bleek dat ik met mijn gezicht eerst tegen de muur was gevallen en daarna op het ijs.
Ik werd naar binnen gebracht in de school en ik werd verzorgt en toen werd mijn tante gebeld,of beter gezegd ik logeerde 6 weken bij Els de vrouw van een neef omdat mijn moeder ten zelfde tijd in het ziekenhuis lag omdat ze alles kreeg uitgenomen,wat ik niet besefte ik wist niet wat er met haar was,ze was ziek en Els zorgde voor mij.Toen heeft een leraar me naar haar thuis gebracht met de auto en ik zie Els nog schrikken toen ze de deur open deed,omdat ik nog steeds hevig bloed verloor uit mijn mond,dus die nam me meteen mee naar de tandarts iets verder bij haar om de hoek.
Die had erna gekeken en het bloeden gestopt en mocht ik in de wachtkamer even gaan wachten met iets in mijn mond en werd Els verteld wat er aan de hand was,maar dat mocht ik niet weten,maar een paar dagen later had ik toch een idee wat het was,op dat moment werd mij gezegd dat ik mijn voorste tanden was uitgevallen en dat het wel goed kwam.
Ik kan me herinneren dat we bij mijn moeder op bezoek gingen in het ziekenhuis en dat die schrok en zei dat ik zo bleek was en Els had haar natuurlijk ingelicht.Nu was ik altijd al een mager ventje en zonder kleur maar Els vertelde me later dat ik toch veel bloed was verloren en dat ze natuurlijk wist wat er moest gebeuren maar me niets verteld had omdat ik altijd zo veel schrik had voor dokters wat ook wel te verklaren was omdat ik voor dit me gebeurde vlak nadat mijn vader was gestorven nog onder behandeling was geweest van een kinderarts ,waar dat precies voor was weet ik niet meer en hoe het noemt al helemaal niet maar het was met medicijnen op te lossen en zou er ook uitgroeien en dat is gelukkig ook gebeurt,ik weet wel dat ik soms staarde en in mezelf was gekeerd en dat je dan drie keer, zo werd me later verteld op me moest roepen,voor ik reageerde,ik denk zelf maar dat weet ik niet zeker, een niet verwerkt verdriet, omdat papa er plots niet meer was,maar de schrik voor ziekenhuizen en dokters had ik dus niet voor niets.
Op een avond een paar weken na de val en eigenlijk alweer wat bij gekomen van de schrik lag ik op de bank bij Els en was haar man Sjef net voor de zoveelste keer weer dronken thuis gekomen. Ze had het niet gemakkelijk met drie kinderen en een man die altijd zat thuis kwam en dan nu ook nog eens de zorg voor mij erbij. Op een gegeven moment zei ik tegen Els,(want tegen haar man durfde ik niks te zeggen,ik was er bang voor en was het niet gewend dronken mensen met veel lawaai en kabaal) ik zie in mijn gehemeltje in de spiegel twee witte puntjes,maar nee was het antwoordt van de vrouw die me nog steeds wilde beschermen,ja jongen zei de man die ik niet vertrouwde dat zijn je tanden. Boem, toen kon Els er niet meer onderuit en vertelde ze me dat dat inderdaad zo was en dat ik binnen een paar dagen naar het ziekenhuis moest om ze er uit te laten halen.
Ik zal nooit vergeten hoe ik toen geschrokken ben en ik huilde dag en nacht gewoon van de angst en ik wilde mijn moeder,maar die lag nog een paar weken in het ziekenhuis,dus een paar dagen later moest ik inderdaad naar het ziekenhuis en ik zal het nooit vergeten......Ik lag daar op een bedje en de verpleegster kwam mij halen en toen kreeg je nog zo'n masker over je mond en neus en die reuk staat me nog altijd bij. Even erna werd ik wakker op de afdeling en ik had naast me op het kastje een doosje met zakdoekjes staan of het leek meer op servetten een heel pak en de oude man die naast me lag zo weet ik nog goed had het zelfde mee gemaakt maar bloede niet zo erg na maar ik wel en toen mijn doosje op was kreeg ik steeds van die man nieuwe zakdoekjes aangereikt.'s avonds mocht ik weer naar huis of beter gezegd naar Els en ik dacht nu is het gelukkig voorbij,en toen moeder uit het ziekenhuis kwam kreeg ik als troost mijn eerste grote fiets zoals ze zeggen,ik was apetrots maar ik liep zonder voortanden in mijn mond en de eerste tijd in de vierde klas was het nog geen probleem omdat de kinderen ervan wisten en erbij waren toen het gebeurde maar de tijd ging snel en vooral in het laatste jaar de zesde klas begon het.
Ik werd uitgelachen en uitgescholden voor tandeloze kraai en schaatsmoul (dialect) en ik had bijna geen vriendjes meer op school,wel daarbuiten,mijn neefjes en buurjongetjes en zo maar op school ging het van kwaad naar ergeren was het vaak letterlijk van me af knokken,maar dat knokken daar was ik nog geen held in tot het moment en je zult het ook nooit vergeten toen ik met mijn moeder in het dorp aan het fietsen was en we langs de bushalte aan de kerk kamen,ik reed een heel stuk vooraan want fietsen dat kon ik goed en mijn moeder zag het gebeuren
Aan de bushalte stond twee jongens van mijn klas en die hadden een stok in hun handen en toen ik langs fietste sprongen ze op de weg en staken ze een stok in mijn wielen en vloog ik van de fiets af en begon te huilen,maar mijn moeder die inmiddels op de plek des onheils was aangekomen riep ga terug en sla hem op zijn gezicht,ik stond vertwijfeld,mijn moeder die zei dat ik mocht slaan?Ik ging achter die jongen aan met de fiets,hij was te voet en rende zo hard hij kon maar ik had hem snel ingehaald en geloof het of niet toen heb ik die jongen een pâar flinke meppen verkocht en ik vergeet het nooit dat hij de dag erna in de klas zat met een blauw oog,ik en ten laatste niet mijn moeder was trots,het was de eerste keer dat ik van me afgebeten had en toen was het plagen in de laatste klas meteen voorbij,toen wel want het verhaal deed al snel de ronde op school,maar het geluk was maar voor even want de middelbare school kwam eraan en ik zag er weer tegen op,maar mijn moeder zei dat het allemaal wel mee zou vallen en dat we nu toch verstandiger waren,maar ze had het goed mis…….
Daar gaat hij dan naar de middelbare school en dat was een L.E.A.O school lager economisch en administratief onderwijs 4 jaar waarvan de eerste 2 jaar op de Hunnenweg niet zo ver van huis,een kwartiertje fietsen en de laatste twee jaar op de Brusselse straat. De school werd nog geleid met aan het hoofd een pater en ik kan je wel vertellen dat waren niet de gemakkelijkste,ook op de hunnenweg werkte nog een pater als leraar maar in de stad de laatste 2 jaar waren het er meerdere.
Vanaf het eerste moment werd ik geconfronteerd met verschillende zaken zoals niet alleen het lopen met een mond zonder voortanden,maar ook door het feit dat ik nog altijd zo terug getrokken was en er maar een beetje bij liep eigenlijk,ik kreeg wel al snel enkele vrienden maar die hadden ook allemaal wel iets,de ene heel dik,de andere een beetje simpel enzovoort en zo kwamen we al snel in het eerste jaar tegenover de stoerdere jongens die ons natuurlijk altijd pesten en bedreigenden en op het laatste was het zo erg dat we veel gingen spijbelen en dan volgende er weer sancties en zo zit je snel in een cirkel zonder einde.
Tot in het tweede jaar er ook weer iets gebeurde dat de latere en laatste jaren wel gemakkelijker zou maken............... In het groepje pestkoppen zat ook een Johnny die woonde in Sibbe zijn achternaam weet ik ook nog maar die zal ik maar even terzijde laten,die jongen was de leider van de groep en die kwam me iedere morgen voor school altijd vragen voor sigaretten en als je er geen gaf dan had je bonje natuurlijk,ja hoor we rookten als ketters want dan kocht je een pakje en durfde je het niet mee naar huis te nemen dus een paar uitdelen en de rest op roken of toch soms goed verstoppen.Ik was iedere morgen bang,bang en nog eens bang en werd iedere morgen bedreigd dat ze me zouden opwachten na school en dat gebeurde ook vaak,ze scholden dan van tandeloze kraai,duwden wat en dat kon zo niet langer duren dus ik had het thuis verteld en moeder was toen met de directeur gaan praten en in plaats van dat ,dat de oplossing was,werden die jongens op het matje geroepen en je kunt het al raden dat verergerde de situatie alleen maar. Toen voelde ik me helemaal alleen staan en liet het nog een paar maanden gebeuren tot die ene woensdag morgen ik zal het nooit vergeten. Ik reed de fietsenstalling in die via een dalend wegje de kelder van de school in liep en stalde mijn fiets,toen ik naar buiten liep en ik net om de hoek was kwam Johny net naar beneden gefietst en riep hier de tandeloze kraai,wat er toen gebeurde ik schrok van mezelf ik trok hem van zijn fiets en gaf hem een paar klappen op zijn gezicht,hij was overdonderd en lag op de grond,toen hij op krabbelde pakte ik hem bij zijn hoofd en sloeg hem tegen de regenpijp,net met zijn hoofd tegen de klem die de regenpijp aan de muur vast hield en toen was het einde oefening,hij lag te bloeden en de medescholieren die inmiddels de tumult gezien hadden hielden me in bedwang. Het hoofd van de school was al verwittigd en die kwam polshoogte nemen en zag dat het ernstig was en stuurde meteen iedereen weg en nam Johny al bloedend en mij mee naar binnen en ik werd in een ander kantoortje gezet en moest wachten,ik was zelf over mijn toeren en het werd nog erger toen ik daar al 20 minuten zat en plots sirenes hoorde,ik keek uit het raam en zag de ambulance voor rijden,toen dacht ik...ik heb hem toch niet dood geslagen,even later kwam het hoofd van de school binnen en begon natuurlijk in zijn beste latijn zijn gal te spuwen en nadat mijn moeder was opgeroepen,werd mijn straf samen met mijn moeder bepaald ik moest zes weken iedere woensdag middag straf schrijven op school. Het bleek later dat Johny een gat in zijn hoofd had en al bij al het natuurlijk nog mee viel,maar om een lang verhaal kort te maken,het was meteen het einde van het pesten want niemand durfde nog iets te zeggen,ze liepen me voorbij,ik kon het niet geloven de eerste tijd en toen Johny na een week weer op school was,had hij wel nog eens gezegd ik krijg je nog wel,maar hij stond er nu alleen voor er was niemand meer die het aan durfde om hem tegen mij op te zetten.Ik was stiekem trots op mezelf en het schooljaar ging daarna snel aan me voorbij.
Wordt vervolgd…
- Comments(0)http://mylive.wil-voncken.be/#post4
